İnsanlık tarihinde derin izler bırakan sömürgecilik, Batı uygarlığının bir ürünü olarak ortaya çıkar. Rönesans dönemiyle başlayan Avrupalılık bilinci, özellikle sanayi devrinin başlamasıyla birlikte yeni coğrafyaların keşfine zemin hazırlar. Avrupa kıtasında birbirleriyle sürekli savaş hâlindeki devletler büyümek, zenginleşmek ve daha güçlü olmak için yeni kaynaklar bulmak amacıyla önce Amerika kıtası ile uzak doğuya yönelirler. Osmanlı Devletînin güç kaybetmeye başladığı dönemde ise, yeni topraklar arayışında olan bu Avrupa devletleri, Afrika ile ilgilenmeye başlarlar. Böylece, Amerika, Hindistan, Uzakdoğu’da olduğu gibi, Afrika’nın pek çok yerinde büyük ekonomik çıkarların söz konusu olduğu bir paylaşım mücadelesi başlar. Portekiz, İspanya, Hollanda, Danimarka, Belçika ve Almanya’nın önünde özellikle İngiltere ile Fransa, Batı uygarlığının temsilcileri olarak kıta Avrupa’sında sürdürdükleri savaşları bu bölgelerde de devam ettirirler.
Sömürgecilik faaliyetleri diğer yönlerine nazaran ekonomik yönü ağır basan bir faaliyet olup ilk olarak yukarıda belirtilen zaman dilimi içerisinde, Portekizler ve İspanyollar tarafından başlatıldı. Daha sonra ise bu faaliyetlere Hollanda’nın sömürgecilik rekabetine katılması eklendi. Sömürgeciliğin altın ya da daha doğru bir ifade ile karanlık çağı olarak ifade edebileceğimiz dönem ise, İngiltere ve Fransa gibi devletlerin sömürgecilik faaliyetleri içerisinde yer almaya başladıkları dönemdir. Zira özellikle Sanayi Devrimi’nin ardından artan ham madde, iş gücü ve dolaylı olarak da pazar ihtiyacı dünya devletlerini amansız bir sömürge yarışının içerisine sokmuş, İngiltere, üzerinde güneş batmayan ülke unvanını alarak bu yarışta ulaşılabilecek belki de en üst noktaya ulaşmıştı. Sömürge sahibi olmanın, büyük devlet olmanın bir ön koşulu olarak algılanması, zamanla Almanya, İtalya ve Belçika gibi devletlerin de sömürge elde etme rekabetine katılmasına neden oldu.
Batılı devletleri’nin sömürge kurma yarışında çok geç kalan İtalya, uzun zamandır Libya topraklarına göz dikmiş, fakat Sultan Abdülhamid’in dirayetli idaresi sayesinde buna fırsat bulamamıştı. İtalyanlar, Abdülhamid’in tahttan düşürülmesinden sonra bu fırsatı bulabilmişti. Fakat bir avuç Osmanlı kuvveti ile dayanışma içindeki Libya halkı, büyük bir direniş sergiledi. İtalyan askerleri, kıyıdaki sahil kentlerinin çevresinde sıkışıp kaldı. Savaş çıkmaza girdi. İtalyan güçlerini kıyıya sıkıştıran mücahidler, son darbe için hazırlık yapıyorlardı. Kendisine yapılan barış tekliflerini elinin tersi ile iten Seyyid Ahmed şöyle haykırıyordu: “Gençleri ihtiyarlatacak kadar şiddetli ve uzun sürecek bir savaş istiyoruz; günden güne şiddet ve ciddiyet kazanmakta olan bu savaş, yalnız yöresiyle sınırlı kalmayacaktır. Etrafımda “La ilâhe illallah, Muhammedun Resulullah” hükmünü kabul eden bulundukça, ruhum bedeninde kaldıkça, savaş devam edecek.”
Libya’da, İtalyanlara karşı yürütülen direniş hareketinin önderi İslâm kahramanı Ömer Muhtar, İtalyanlar tarafından esir edildikten sonra 16 Eylül 1931 tarihinde şehid edilmişti.İtalyanların ellerine düşen Ömer Muhtar’dan, hayatı karşılığında bütün mücahidlerin teslim olması istendi. Ancak Ömer Muhtar, İtalyanların bu isteğini kesin bir dille reddetti. Bunun üzerine düzmece bir mahkeme tarafından idama mahkûm edildi. İslâm kahramanı şehid Ömer Muhtar, mahkemenin hükmüne şu meşhur cevabı verdi. “Hüküm ve karar yalnız Allah’ındır. Sizin bu sahte ve uydurma hükmünüzün hiçbir geçerliliği yoktur. İnna lillah ve inna ileyhi raciun (Biz Allah‘a aid (Kullar)ız şüphesiz O’na döneceğiz.)
Evet, vuslat dergisi ümmetin direniş sembollerinden,Şehid Ömer Muhtarı (rh.a.)’ı sayfalarına taşıdı, birbirinden değerli yazarlar, Şehid Ömer muhtarı (rh.a.)’in mücadelesini, ilmî ve tasavvufî yönünü anlatmaya çalıştılar.Şehid Ömer Muhtar’ı, Rabbimiz Allah’dan bol rahmet vermesini dileyerek anıyoruz. Gelecek sayıda buluşmak ümidiyle.
Selâm ve dua ile
