Yegâne örneğimizin örnekliğini her dâim yaşantımıza nasıl yansıtırız? Ve kul kalabilmenin anahtarı huşû mu?.. sorusundan yola çıkarak, bu sayımızın dosya konusunu “Huşû” olarak belirledik.
Âhir zamanın şu deminde, modern yaşantının hızı ve bitmek bilmeyen meşgaleler, ne yazık ki kâdim kültürümüzden bizlere ulaşan en değerli manevî mirâsı hayatımızdan uzaklaştırdı.
Huşû, sadece bir namaz hâli değil, Allah Teâlâ’nın azameti karşısında hayatın her ânına yayılan, derin saygı hâlidir. Bu hâli korumak, Allah Rasulü’nün örnekliğini günlük yaşantımıza yansıtmaktan geçer.
“Hayatı Sünnetleştiren, Sünneti hayatlaştıran” mü’minler, ömrün sadece dünya ile sınırlı olduğunu zanneden, sekülerleşen, bireyselleşen ve rasyonel akımın girdabına kapılan bazı kesimlerince, çağ dışı bulunarak alay konusu yapılmıştır. Oysa günümüz insanının belki de en çok ihtiyaç duyduğu şeylerden biriydi huşû...
Huşu konusunu neden önemsedik?
Çünkü huşû, mü’minin aidiyet duygusunu, cemaat içi dayanışmayı, (işbirliğini ve karşılıklı yardımlaşmayı) güçlendirerek, mü’minlerle uyumu ve ümmetle bütünleşmeyi sağlamaya vesile olabilme imkânına sahiptir. Huşûlu bir yaşam sürmek, Kur’ân ve Sünnet rehberliğinde hayatı düzenlemek demektir.
Günümüzdeki teknolojik gelişmeler hayatımızı kolaylaştırsa da yanımızdan ayırmadığımız teknolojik aletlere gelen bildirimler ve bitmek bilmeyen haber akışlarıyla bizleri meşgul etmektedir… Tüm bunlar, zihnimizi meşgul ederek, düşünme ve hissetme kapasitemizi köreltmektedir. Oysa huşû, yavaşlamayı, durup etrafımıza bakmayı ve etrafımızdaki güzellikleri fark etmemizi sağlar.
Peki, huşûyu hayatımızın bir parçası nasıl yapabiliriz?
Bu sorunun cevabına katkı olarak, “Birimiz hepimiz için, hepimiz birimiz için” düstûrunu hayatımızın ilkeyi yapmaktan geçtiğini hatırlatıyor, sorunun geniş çaplı cevabını ise siz değerli okurlarımızın gayretine bırakıyorum.
Selâm ve duâ ile.
